Het werk gaat door

Als zelfstandig ondernemer gaat het werk non-stop door. Ook op dagen dat je ‘vrij’ bent, kijk je nog even of er nieuwe mail is, kun je gebeld worden, komen er kansen langs waarop je wilt reageren.
Op geplande werkdagen – kinderen uit huis, geen privéafspraken, de was die bewust blijft liggen – is het de bedoeling dat je werkt. Dit klinkt eenvoudig, maar de zzp-praktijk kan anders zijn. Het is de bedoeling dat je werkt: ook als je je eens wat minder gemotiveerd voelt. Ook als je ziek bent. En ook als er iets naars met een familielid gebeurt.

Vorige week werd mijn schoonvader plotsklaps in het ziekenhuis opgenomen en onzekere dagen volgden. Dagen waarin niets anders van belang was dan dat hij beter zou worden. En ja, daarbij moest ook ons huishouden een beetje blijven lopen, zeker met twee kleine kinderen. Het werk kwam even op de laatste plaats. Niet perse bewust, maar de concentratie om me aan een nieuw stuk te zetten ontbrak volledig. Ik was moe, uitgeput, en mijn gedachten waren alleen maar bij de toestand in het ziekenhuis. Toch tikten deadlines door. Ik werd me bewust van het grote verschil met het werken voor een baas. Bij de baas kun je je afmelden – hoewel jouw afwezigheid daar natuurlijk ook voor problemen kan zorgen, kunnen er ook zaken door collega’s worden overgenomen. In mijn geval heb ik geen collega’s om op terug te vallen, die dingen van mij kunnen oppakken, mijn tekst kunnen afmaken zodat de uitgever niet hoeft te wachten. Het werken als zelfstandige biedt zoveel voordelen, maar hier werd ik geconfronteerd met een groot nadeel.

Toch, bedenk ik me nu, terwijl ik me een week later weer achter mijn laptop heb gezet en de concentratie probeer terug te vinden, toch biedt het ook op dit specifieke punt een voordeel. Het werken aan het liefste wat ik doe, alleen aan de keukentafel, helpt me om mijn gedachten even stop te zetten. Het vangen van het vroege werk van Jan Sluijters in een kort artikel, of het schrijven van een hoofdstuk over vergeten kunstenaar Quirijn van Tiel: het verzet mijn zinnen. Ik schrijf over iets waar ik het meeste van houd en het neemt me even mee naar een andere werkelijkheid, één die niet van mij werkend aan die keukentafel is. En mijn schoonvader? Die is toevallig verzot op kunst. En als hij beter is, dan laat ik hem mijn werk lezen.

Geplaatst in Geen categorie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *