Vincent van Gogh in Drenthe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wist je dat Vincent Van Gogh in Drenthe heeft gewerkt? In 1883 trok hij drie maanden rond door de provincie, die hem het gevoel gaf dat hij 40 jaar terug in de tijd was gegaan. Op 11 september werd in kunstenaarsdorp Zweeloo de publicatie over de 15 locaties waar Van Gogh verbleef gepresenteerd. Ik schreef hiervoor de onderzoeksdossiers om tot publieksteksten!

Zijn verblijf in Drenthe maakte hem rustig, schreef hij aan zijn broer Theo: ‘Ik heb nu een maand heilucht ingeademd, ik had die ook absoluut noodig […] Ik spreek kalm, ik denk kalm nu.’

Van Gogh verbleef langere tijd in Hoogeveen en Nieuw-Amsterdam/Veenoord, maar maakte ook dagtochten naar andere schilderachtige plekken. Zweeloo was daar één van. Het pittoreske dorp trok hem aan omdat hij wist dat de Duitse schilder Max Liebermann er had gewerkt. Van Gogh wilde de appelboomgaard schilderen die Liebermann een jaar eerder had vastgelegd, en hoopte de schilder er te treffen. Van Gogh kwam om zes uur ‘s ochtends aan in Zweeloo, na een drie uur durende tocht op een boerenkar. Liebermann was er helaas niet. Van Gogh tekende de lindeboom in de boomgaard en de kerk van Zweeloo en keerde te voet terug naar Nieuw-Amsterdam.

‘Als een droom ging die dag voorbij’, schreef Van Gogh aan zijn broer. Hij was zo overweldigd door de omgeving, dat hij was vergeten te eten: ‘ik was zoo verdiept in die navrante muziek geweest den heelen dag, dat in letterlijken zin ik zelfs eten & drinken had vergeten […]. De dag was om en van de morgenschemering tot de avondschemering, of liever van den eenen nacht tot den anderen nacht had ik mij zelf vergeten in die symphonie.’

De publicatie is digitaal toegankelijk! Zie de website over Van Gogh in Drenthe.

Update

Musea zijn dicht, tentoonstellingsprogramma’s opgeschort. Ook de tentoonstelling over Deborah Poynton is uitgesteld. Maar gelukkig hopen we volgend jaar haar schilderijen te tonen in het Drents Museum! Ik zorg er in ieder geval samen met vormgever Albertine Dijkema voor dat het mooie boek alvast drukklaar staat bij uitgeverij Wbooks!

Deborah Poynton in het Drents Museum

! De tentoonstelling over Deborah Poynton is uitgesteld tot 2021 ! 

Over 3 maanden opent in het Drents Museum de tentoonstelling over Deborah Poynton. Zestig schilderijen zijn dan vanuit Kaapstad naar Assen verscheept, waar ze getoond worden in de vernieuwde Abdijkerk. Speciaal voor de tentoonstelling maakte Poynton het nieuwe schilderij ‘Beyond Belief’. Zie hier alvast wat sneak previews van het (gigantische!) schilderij.


Fotografie Mario Todeschini, Courtesy of Stevenson, Cape Town en Johannesburg, Copyright Deborah Poynton.

Fijne feestdagen en een mooi 2020!

Het afgelopen jaar is in recordtempo voorbij gevlogen! Na mijn zwangerschapsverlof en de geboorte van Jip ging ik in de zomer weer rustig aan het werk. Het was heel fijn om met nieuwe opdrachten aan de slag te kunnen.
Mijn biografie over Cornelis Vreedenburgh is te lezen op de site van de VVNK. Het artikel over Kees Verwey en De Onafhankelijken voor het Dordrechts Museum bracht me weer even terug naar mijn afstudeertijd, en voor het Drents Museum schreef ik een stuk over kunstenaarskolonies in Nederland. (De tentoonstellingen in deze musea zijn trouwens nog steeds te zien!)

Als klap op de vuurpijl huurde het Drents Museum mij in als curator en kon ik kunstenaar Deborah Poynton opzoeken in Kaapstad. Ik leerde er in korte tijd veel over haar schilderijen en motivatie, zodat ik me nu met veel nieuwe kennis op de publicatie over haar werk kan storten. Begin februari gaan de teksten en het beeld naar Uitgeverij WBooks, dus ik zit er midden in: een leuke en spannende fase! De tentoonstelling met de geweldige schilderijen van Poynton opent half mei in het Drents Museum, en dan… zijn we alweer halverwege het nieuwe jaar! Ik wens dat het nieuwe jaar lekker lang duurt, zodat ik lang kan genieten van mooie nieuwe opdrachten!

De Jong Kunst + Project bestaat 2 jaar!

Na het afsluiten van mijn zwangerschapsverlof kon ik mij meteen vol enthousiasme storten op een nieuwe opdracht van het Dordrechts Museum. Het artikel over Kees Verwey en kunstenaarsvereniging De Onafhankelijken combineerde twee onderwerpen waar ik al in mijn universiteitsjaren onderzoek naar deed.

‘De beteekenis der Onafhankelijken is gelegen in haar onophoudelijke actualiteit. […] Zij is nl. het embryaire; datgene waarin steeds weer het nieuwe leven vorm en kracht wordt.’ Zo schreef Verwey over De Onafhankelijken, de vereniging die hij de ‘moeder van de moderne kunst’ noemde. Verwey was veertien jaar lid van de vereniging. Gedurende deze periode groeide hij uit tot een volwassen kunstenaar die zijn eigen stijl vond. De Onafhankelijken speelde hierin een inspirerende rol: ‘het nieuwe leven’, zoals Verwey de eigentijdse en vooruitstrevende kunst omschreef, was bij De Onafhankelijken volop te zien.

De tentoonstelling ‘Kees Verwey en zijn idolen’, is van 14 juli 2019 t/m 5 januari 2020 te zien in het Dordrechts Museum. Bij de tentoonstelling verschijnt een magazine met essays over Kees Verwey.

Verlof

Alle mooie klussen uit 2018 zijn afgerond! Ik begin het nieuwe jaar met een pauze: wegens zwangerschapsverlof ga ik er de eerste maanden even tussenuit. Vanaf mei 2019 hoop ik weer met veel enthousiasme aan nieuwe opdrachten te kunnen beginnen!

Jan Sluijters. De Wilde Jaren

Na maanden hard werken is de prachtige tentoonstellingscatalogus ‘Jan Sluijters. De Wilde Jaren’ verschenen! Ik schreef het derde hoofdstuk en was samen met conservator Helewise Berger verantwoordelijk voor de eindredactie van het boek. Het resultaat is fantastisch, en de tentoonstelling in Het Noordbrabants Museum ook: tot en met 7 april 2019 te bewonderen in Den Bosch.

Het werk gaat door

Als zelfstandig ondernemer gaat het werk non-stop door. Ook op dagen dat je ‘vrij’ bent, kijk je nog even of er nieuwe mail is, kun je gebeld worden, komen er kansen langs waarop je wilt reageren.
Op geplande werkdagen – kinderen uit huis, geen privéafspraken, de was die bewust blijft liggen – is het de bedoeling dat je werkt. Dit klinkt eenvoudig, maar de zzp-praktijk kan anders zijn. Het is de bedoeling dat je werkt: ook als je je eens wat minder gemotiveerd voelt. Ook als je ziek bent. En ook als er iets naars met een familielid gebeurt.

Vorige week werd mijn schoonvader plotsklaps in het ziekenhuis opgenomen en onzekere dagen volgden. Dagen waarin niets anders van belang was dan dat hij beter zou worden. En ja, daarbij moest ook ons huishouden een beetje blijven lopen, zeker met twee kleine kinderen. Het werk kwam even op de laatste plaats. Niet perse bewust, maar de concentratie om me aan een nieuw stuk te zetten ontbrak volledig. Ik was moe, uitgeput, en mijn gedachten waren alleen maar bij de toestand in het ziekenhuis. Toch tikten deadlines door. Ik werd me bewust van het grote verschil met het werken voor een baas. Bij de baas kun je je afmelden – hoewel jouw afwezigheid daar natuurlijk ook voor problemen kan zorgen, kunnen er ook zaken door collega’s worden overgenomen. In mijn geval heb ik geen collega’s om op terug te vallen, die dingen van mij kunnen oppakken, mijn tekst kunnen afmaken zodat de uitgever niet hoeft te wachten. Het werken als zelfstandige biedt zoveel voordelen, maar hier werd ik geconfronteerd met een groot nadeel.

Toch, bedenk ik me nu, terwijl ik me een week later weer achter mijn laptop heb gezet en de concentratie probeer terug te vinden, toch biedt het ook op dit specifieke punt een voordeel. Het werken aan het liefste wat ik doe, alleen aan de keukentafel, helpt me om mijn gedachten even stop te zetten. Het vangen van het vroege werk van Jan Sluijters in een kort artikel, of het schrijven van een hoofdstuk over vergeten kunstenaar Quirijn van Tiel: het verzet mijn zinnen. Ik schrijf over iets waar ik het meeste van houd en het neemt me even mee naar een andere werkelijkheid, één die niet van mij werkend aan die keukentafel is. En mijn schoonvader? Die is toevallig verzot op kunst. En als hij beter is, dan laat ik hem mijn werk lezen.